Rum, hitte en geduld, veel geduld..

"Bienvenue à bord d'Air Caraïbes"
Exotisch chocobruin getinte stewardessen in marineblauwe pakjes lachen me tegemoet. Geen hoelarokjes en kokosnootbh's met caribische melodieën op de achtergrond, wat je zou verwachten bij een vliegmaatschappij met een dergelijke naam..Wel staat er "TiPunch, Planteur, Rhums de Guyane, de Guadeloupe of de Martinique" op de borrelkaart. Dat zegt dus al voldoende, dat wordt rum leren drinken de komende maanden.
Vanuit Parijs ben ik woensdag 25/9 vertrokken naar Frans-Guyana, het Suriname van Frankrijk, wat betekent rechtstreekse en goedkopere vluchten dan vliegen vanaf ons hoofdstadje.
Een dag voor mijn vlucht begon mijn reis dus al in de richting van Parijs, waar ik werd opgewacht door mijn copineke Pieternel zonder wie ik onmogelijk Parijs zou hebben overleefd, met twee koffers + backpack, de metro in..Alhoewel ik evengoed nog met 1 van mijn ('bescheiden') koffers tussen metropoortjes heb vastgezeten, en dus hebben wij, uiterst onafhankelijk en geëmancipeerde vrouwen;), mannelijk hulp moeten inschakelen. Haha, goed, het was weer een fijn weerzien en, ondanks dat zo'n etappe in je reis toch vreemd voelt, ben ik echt blij dat we elkaar nog hebben kunnen zien.

Inmiddels schrijf ik dus, hoe kan het ook anders, mijn eerste reisverslagje vanuit Guyane, land van rum, hitte en hoosbuien, gekke beesies, exotische vruchten, vrolijke kleuren (én vrolijke mensen), en (ik kan er niet omheen) donkere mensen. Want ja, ik val op! Ik hóór het Jacomijn al zeggen: "Aahh kleine blonde celientje" Haha nou Jaco, zo voel ik me dus echt.
Het begon al bij aankomst op Cayenne, de hoofdstad. Bij de bagageband sta ik te wachten op mijn hele hebben en houden voor de komende 7 maanden als ik opeens wordt benaderd door een lange blonde jongen met een flinke bos krullen: "Hey jij moet Céline zijn! Ja, de enige blonde hier hè dus ik dacht kan niet missen." Ik maak dus kennis met Vadim, een andere taalassistent Nederlands die ook in het dorpje Apatou zal werken. We hadden al contact gehad en wisten van elkaar dat we toevallig dezelfde vlucht hadden geboekt. We kwamen elkaar alleen pas tegen bij..de bagageband dus. Haha! Nou mooi, kan meneer meteen helpen met mijn koffers! Drie keer raden wie uiteindelijk de kar vooruit duwde....

Bij de uitgang werden we opgewacht door iemand van de organisatie, Aline. Zij zou ervoor zorgen dat we bij onze tijdelijke woonruimte aan zouden komen: la maison de l'éducation. Het huis bleek al helemaal vol te zitten met andere taalassistenten die begin die week waren aangekomen. Even leek het erop dat Vadim en ik dus ergens anders moesten verblijven maar uiteindelijk was er nog 1 bed vrij bij de jongens op de kamer en kon ik een bed delen bij nog 3 andere meiden. Al met al zaten we met zo'n +/- 20 mensen in het huis, van verschillende afkomst (Amerikanen, Brazilianen, Engelsen, Spanjaarden...), hoop hectiek maar veel gezelligheid, je voelt gelijk een goeie sfeer onderling. Iedereen zit er ook met een zelfde interesse, hetzelfde doel en helaas ook dezelfde onduidelijkheden en bezorgdheden(want de organisatie laat te wensen over).

Tijdens een hapje eten in de stad maakte ik meteen kennis met de (werk)instelling van de bevolking hier: alles komt op zijn tijd, niemand maakt zich druk) Wat een wachttijd van 1 uur oplevert voor je pizza en een ober die het restaurant uitvlucht om jouw fles wijn te kopen (want die hadden ze zelf niet, wordt ook niet omheen gedraaid). Je wordt in feite ook verplicht om snel mee te gaan in de flow en dat doet iedereen ook: in plaats van zorgen te maken, genieten we en denken we, ach het moet wel goed komen, dat kan niet anders! Geduld is hier een schone zaak...

Nou goed, de volgende ochtend was ik heerlijk vroeg wakker, men kent hem ook wel als: de jetlag (het is hier 5 uur vroeger dan bij jullie). Rosa, one of my roomies, ging een rondje hardlopen en ach, ik was toch al klaarwakker, om 7uur stond ik met een zwetende kop buiten (ik was nog niet begonnen met rennen voor de duidelijkheid) Na 20 minuten hield ik het voor gezien! De combi jetlag, slaaptekort en extreme warmte werden too much. Gelukkig maar want eenmaal terug kreeg ik te horen dat we binnen 20 minuten werden opgehaald door de taxi, we zouden een bankrekening gaan openen. Fijn punctueel! Prettig ook dat dat soort zaken vroegtijdig gecommuniceerd worden (ik wen er maar vast aan). Uiteindelijk 10 minuten te laat, een uur (en weer wat geduld) later een bankrekening rijker! Papierwerk zijn ze hier trouwens ook niet heel sterk in..
Bij terugkomst siësta gedaan, welke onmisbaar is aangezien het buiten tussen 12 en 15uur NIET uit te houden is. Ik moest meteen denken aan mijn buurman, die mij voor mijn vertrek zijn ervaringen vertelde over zijn reizen door Suriname/Frans Guyana: "we stonden 3 keer per dag onder de douche." Geloof me, dat wil je hier echt! Drie keer per dag douchen én omkleden, liefst gewoon naakt rondlopen, ook geen gedoe met plakkende kleren en scheelt een hoop wassen! Ja toch?! Schijnbaar toch geen succes, want ik zie het hier niemand doen...Ze wachten gewoon op een hoosbui!

Na 3en kwam de boel weer in beweging en zijn we langzaam richting het strand gelopen met een gedeelte van de groep. Ik hoopte op een verkoelende duik, ik moest het doen met een warm bad. Maar! Het was heerlijk en het uitzicht was geweldig!
's Avonds bleef het aardig rustig in het huis, de volgende dag (vrijdag) stond er een heel programma voor ons klaar inzake voorbereidingen voor het lesgeven en wat administratieve info/afhandeling. Om kwart voor 8 was iedereen zoals afgesproken aanwezig, om half 9 begonnen ze maar eens met de opening van de dag (de zaal moest nog in orde worden gemaakt, om maar aan te geven). Wat verder volgde was een lange saaie dag, met veel informatie, kleine hokjes met TE koude aircon, niet zo smakelijke kantinevoer en smeltende stroopwafels (want het was Vadims verjaardag).

Wat dus een verhelderende dag had moeten zijn met antwoorden op vele vragen: wie is mijn begeleider, hoe kom ik van Cayenne in mijn uiteindelijke woonplaats, waar kom ik te wonen, etc etc, nou dat was het dus niet. Mijn begeleider was er niet (achteraf bleek dat zij niet op de hoogte was gebracht van deze bijeenkomst: ?), dus ik maar met Vadims begeleider (Remond, typische voorbeeld van een relaxte Surinamer) geregeld dat ik met hem mee terug kon rijden, hij zou me wel ergens afzetten (waar daar moest ik dan nog maar achterkomen). Die avond zou er een afsluitend feest zijn, met een klein buffet, traditionele dans, een dj en rum (tuurlijk rum!). Remond was hier niet van op de hoogte maar hij vond het niet erg om zaterdag te vertrekken, hij kon toch bij zijn neef blijven slapen. Fijn voor ons want we hebben goed van 'le Planteur' (rum cocktail) kunnen drinken (ik ben een snelle leerling).

De volgende ochtend, half 8, waren wij onderweg naar Apatou! Daar heb ik gebeld met mijn zogenoemde begeleider, Ruth, die mij in St. Laurent du Maroni (de na Cayenne, grootste stad van Guyane en oversteekpunt naar Suriname - Albina, dorpje waar veel mensen hun boodschappen goedkoop doen) kwam ophalen. Zij had in deze stad huisvesting voor mij gevonden, waar wij later op de dag heen zouden gaan. Eerst kreeg ik een rondleiding door de stad, vanuit de auto welteverstaan. Verschillende wijken zijn we ingereden, waar ik vooral niét alleen moet komen, of in ieder geval niet zonder local. Het deed me een beetje denken aan de favela's in het klein en met minder vuil op straat. Maar verder...Wat trouwens wel opvallend is is dat iedereen hier in echt goeie auto's rijdt, dus dan zie je zo'n crappie vervallen huisje met een glimmende nieuwe bak voor de deur. Vertekend beeld..
Nou goed, uiteindelijk, eind van de dag een keer, werd ik door mijn begeleider afgezet bij mijn huisvesting: het ging om inwoning bij een docent portugees, voor 240 per maand (zeeeeer goed te betalen, als je weet dat de prijzen hier rond de 400-600€ liggen). Het zou haast te mooi zijn! Ja dat was het natuurlijk ook, haha wat een lachertje eigenlijk, voor 240€ per maand zou ik investeren in een slaapbank in de woonkamer, jawel! Ik wist niet dat het bestond, ja couchsurfen wel, maar dat 7 maanden? Goed, ik ben dus niet echt van plan om hier te blijven maar ik ben in ieder geval blij dat ik hier tijdelijk kan zitten. Wat wel een ander verhaal is bij 4 andere taalassistenten die ook in SLM zitten. Zij hebben minder geluk en slapen noodgedwongen op de campus van de lycée, zonder aircon/ventilatie, 1 slaapt er bij gebrek aan ruimte zelfs op de grond. We zijn dus dringend opzoek naar woningen en dat is niét makkelijk hier!! Het stikt hier van de docenten en aangezien het nieuwe schooljaar net is begonnen, zijn de meeste huisvestingen al vergeven aan de nieuwe leerkrachten (deze komen ook van overal).

We zijn nu aan het kijken wat de mogelijkheden zijn om samen een huis te huren maar daar gaan we morgen weer achteraan.
Vadim is naar mijn weten goed gesetteld in het dorpje Apatou, dus misschien is dat toch het overwegen waard..we'll see, eerst eens horen hoe hij het daar heeft en of wij morgen verder komen met onze zoektocht!
Dinsdag heb ik pas mijn introductiedag op de twee scholen in Apatou waar ik werkzaam zal zijn, dus heb ik morgen nog mooi een dag om wat telefoontjes te plegen en met de anderen af te spreken.

Ik hou jullie op de hoogte, met hopelijk een volgende update geschreven vanuit mijn eigen kamertje!

Liefs, à bientôt!